Benlik Kesintisi
Uran Apak
Yaralıyorsunuz beni egolarınızla. Kendinizi değerli göstermek için beni aşağılıyorsunuz. Düşürüyorsunuz beni yarışı kazanmak için. Sizinle yarışmadığım için üstünde zıpladığınız tramplen oluyorum. Sesimi kesiyorum, sessizlikle dost oluyorum. Hiçbir şeyin net bir şekli olmadığı bulanık dünyamda özgürlüğü tadıyorum yudum yudum. Çünkü benim amacım bir şey olmak değil. Benim dileğim bir şey olmamak. Beni gerçekten görmek isteyen beni göremez. Beni görmek istemeyen beni görür. Beni görmek istemeyen, gerekli sıfatları seçip şekil verir bulanık görüntüme. Sözcüklerden bir karakter biçer bana. Sözcüklerden dokunmuş bu elbisenin üstümde eğreti durması mühim değildir onun için. Eğreti görüntülerden oluşan bir şehirdir dünya, böyleleri için. Ben de bu şehrin boyanmış gölgelerinden biri.
‘Dünyadan uzak bir deli,
Beni sarar melankoli.’
Bana deli diyebilirsiniz. Komiktir, şarkılarda beni ararsınız, kendinize ne kadar yasak koyarsanız o kadar delilik beklersiniz şarkılardan.
Süslü bir meyhanedeyim. Burası güzel mi? Bilmiyorum. Net bir fikrim yok. Kafamda net olan hiçbir şey yok. Dünyadan uzak mıyım? Bilmiyorum. Dünya ne ki? Dilin ardında bir dünya var mı? Sözcükler bir akbaba sürüsü gibi pike yaparlar ölü bir beyne. Bense kelimeleri susturuyorum. Beyni yaşatan düşünceler değil, düşüncelerin arasındaki boşluklardır. tümsözcükleriarayahiçboşlukkoymadanyazmayaokumayaçalışın Yorucu oluyor, değil mi? Ben boşluklarla arkadaş oldum, peki ya siz? Ne kadar muhtaçsınız bir şey olmaya. Sığındığınız kimlikler beni boğuyor.
‘İçindeki çocuğa sarıl,
Sana insanı anlatır.’
Hatırlıyorum, bir şey olmayı hiç umursamadığım zamanı, hatırlıyorum o çocuğu. O çocuk ben değilim, çünkü ben çocuğum. Çocuk değişir.
Çağımızda bütün egoları aynı anda yok edebilecek, herkesi bir hiçlik denizinde buluşturabilecek ne olabilir?
Toplumsal bir devrim mi?
Televizyon mu?
Sanat mı?
Hayır, hiçbiri değil. Egoları silme gücüne sahip tek büyük güç elektrik kesintisidir.
Elektrik kesildi. Herkes şaşkın. Herkes biraz tedirgin. Herkesin içinde tuhaf bir rahatlama var. Şu an hiçbirimizin gösterecek bir yüzü yok, ispatlayacağı bir mesele yok. Bir an için, belki birkaç an için hepimiz biriz. Ürperiyorum. Yüzdüğüm boşluk binlerce ruhla doluyor. Dalga dalga sürükleniyorsunuz karanlığıma. Büyü bozuluyor sonra, yavaş yavaş mumlar, çakmaklar yakılıyor, kiminiz sinirli bir kahkaha atıyor, kiminiz parlak flaşlarla fotoğraf çekiyor. Suyun dibine gömülen benlikleriniz birer birer çıkıyor yüzeye. Bölünüyorsunuz gene binlerce benliğe. Binlerce benlik- neredeyse aynı olan ama asla tamamen bir olamayan.
Bense bu beklenmedik zirayetten hoşnudum. Yalnızlığımı bir an için, belki birkaç an için dindiren elektrik kesintisine şükürler olsun.
- Bu yazıda Nükhet Duru ve Sezen Aksu’nun şarkı sözlerinden alıntı yapılmıştır.
uranapak@gmail.com