Byrne ile Slim’den Imelda Marcos’un Hikâyesi
Talking Heads grubundan tanıdığımız, grubun aynı zamanda kurucu üyesi David Byrne’ın son albümü Here Lies Love, sanatçının Fat Boy Slim ile yürüttüğü bir çalışma. Nonesuch Records tarafından 6 Nisan’da toplam iki CD olarak yayınlanan albüm, beraberinde bulunan kitapçıkla bir konsept oluşturuyor.
Here Lies Love, Filipinler’in ilk başkan eşi Imelda Marcos ve onun çocukluk dönemlerindeki bakıcısı Estrella Camopus’un hayatını kendisine konu alıyor. Marcos’un çocukluğundan itibaren genç kızlığı ve Filipinler yönetiminde geçirdiği, otoriteye giden yolculuk, kadın ve gücün zaman zaman uyumlu kimi anlarda ise birbirine zıt düşen durumları albümde işleniyor. “Zıt düşmek” kelimelerinden ise kasıt, kadının güçsüz olduğunu vurgulamak değil, ancak gücün neredeyse doğal bir parçası olan duygu eksikliğinin kadınla olan ters durumu.
Güç ve beraberinde getirdiği yalnızlık, bir kadın olarak bu yalnızlığın içinde sürüp giden yaşam mücadelesi Here Lies Love’ın temelini oluşturuyor.
Byrne, böyle bir hikâyeyi anlatmak için kendisine disko parçalarını aracı olarak seçiyor. Bunun nedenini ise o derece yalnız ve zor bir yaşamı tiyatrosal anlatım tarzıyla dile getirmek olduğunu söylüyor. Ve sözünü ettiği anlatıma en yakın olduğunu düşündüğü disko müziğini bu nedenle kullanıyor.
Here Lies Love’un belki de dikkatleri en çok üstüne çeken yönü, albümde yer alan 22 parçanın her birinin de farklı sanatçılar tarafından yorumlanmış olması. Roisin Murphy, Tori Amos, Santigold, Cyndi Lauper, Theresa Anderson, Nicole Atkins ve Alice Russel gibi isimler mevcut. Albümün son parçası “Why Dont You Love Me”de Cyndi Lauper ve Tori Amos birlikte yer alıyor. Kadın hikâyesinin dile geldiği bir albümde, böylesine güçlü kadın vokallerin biraraya gelmesi ise keyifli olduğu kadar anlamlı da.
Güç ve yalnızlık albümün ortaya çıkış nedenini oluştururken ve biz de bu konu üzerinde yazımızı yazarken bir yandan da belirtmeden geçmek istemeyeceğim ki, Here Lies Love’un müzikal yapısı ister istemez aklıma konseptimizle alakasız bir örnek getiriyor. 22 parçadan oluşan ve her bir parçası farklı sanatçılar tarafından yorumlanan albüm, dinlendiğinde John Badham’ın yönetmenliğini yaptığı 1977 tarihli Saturday Night Fever filmi hatırlanıyor. Muhtemelern disko müziği dendiğinde ilk akla gelen olduğu için. Pek tabii Byrne’ın ve arkadaşlarının aktarmaya çalışıtğı hikâye, pembe, mutlu, oynak bir aşk hikâyesinden çok daha öte. İçerisinde sorgulamalar ve analizler taşımakta. Tarihin tanıklık etttiği ve gücün sahibi olan kimselere müzikal yoldan ayna tutmakta.
Albüm, yayınlandı yayınlacak derken ilk single, vokalde Santigold’un yer aldığı “Please Don’t” uzun süre radyo yayınlarını meşgul etti. Alttan alta gelen elektronik seslerle Byrne’un belki de müzikal tarzını en iyi yansıtmayı başardığı parça da bu oldu. Albümün tamamını temsil etmek konusunda ise ne kadar başarılı olduğu tartışılır. Daha çok elektronik öğelerin yer aldığı tarzda bir albüm beklerken, diskoyla karşı karşıya kalıyor dinleyici.
Yayınlandığı günden itibaren yurt dışında basının ilgisini çeken Byrne ve Fatboy Slim’in konsept çalışması Here Lies Love, birtakım eleştirileri de üzerine çekti. İngiliz basını en çok da parçaları karakterlerin dünyalarını yansıtmakta güçsüz kaldığı üzerine eleştirilerini yoğunlaştırdı. Aslında amacı tarihsel bir hikâyeyi aktarmak olan bir albümün aldığı bu tarzda eleştiri atlanıp geçilecek türden değil. Ancak yine de, nereden bakılırsa bakılırsan Here Lies Love, farklı, kendine has bir albüm olabilmeyi başarıyor. Baştan sona dinleyiciyi bir hikâyenin içinde geziniyormuş gibi hissettirmeyi de hakkıyla yerine getiriyor.