Söz
eBay her gece olduğu gibi “saved search available to Turkey” konulu mail’ini geçti demin. Evet şimdi burada Sakamoto ve Fennesz'in “Kuni” şarkısı eşliğinde yarın oluyor. Geri kalanlara kulaklarım için yeterince pamuğum var. Gece tüm canavarlarıyla birlikte devreye girince. Ufuk griyle kırmızı arasında değişiyor. Tam da yatışma anlarıyla tedirginlik anları arasında gidip gelindiği saatler. Yıldızları daha heyecanla koparmak istiyor insan nedense. Kadınlar, futbol, kadınlar, futbol derken dışarda sarhoşların lafı tükenmiş. Sessizlik yolların aşağısına doğru sessizce yayılıyor. Sırtında yaşamın yüküne dirençle kendi tükenişini aşmak isteyen yaşlı bir gece vardiyacısının geçişi bu sessizliğe törensel bir hava katıyor. Ayak sesleri mıknatıs gibi çekiyor karanlığın tedirginliğini üzerine. Şimdi ona bakarken “İnsanlar beraber de uyusanız yapayalnız bir görkemin içinde yattığınızın farkında değilsiniz, ama size hiç kızgın değilim biliyor musunuz, hiç kızmayacağım,” diyorum, sanki “Söz mü?” diye bir aksi seda yankılanıyor kulaklarıma.
“Söz,” diyorum.
Henüz adlandırılmamış sokak kedilerinden biri yattığı mukavva kutunun içinden şöyle bir doğruluyor, hafif bir hışırtı, sonra yine şşşşt! Yarın bu sokakta bir kadının yaramazlık yapan çocuğunu “Eşeksıpası gel buraya,” diye kovalayacak olduğunu düşününce gözlerim doluyor. Babamın başakları parmaklarının ucuyla ufalayıp buğday tanelerinin olgunluğunu zarifçe teyid ettiği günleri hatırlıyorum sonra, şimdi şu an ekmek gibi kıymetli o rençber refleksine bakarak kendi olgunluğumun da nasıl ufalanıp gittiğini görebiliyorum. Köyün o yumuşak zamanında kavranan yalnızlığın, anımsandığında büyük şiir tadı verdiğini anlıyorum yeniden. Ağustosun bu kavurucu sıcağında külden taçlar giydirdiğimiz insanların ilk rüzgarda savrulup gideceğini düşündüğümde, “Bu,” diyorum, “başkalarına da görünmüş bir rüya gibi iç sızlatıcı. Bayram değil seyran değil aynı kıyafetlerin birer beden farkla giydirildiği yoksul çocuklar, bu kuşlar, bunlar öz kardeşlerimdir benim,” diyorum.