meraklısına
Ancak Sen Böyle Bir Ad Takarsın!
Müzisyen ve sanatçı olmak her zaman ayrıcalıklı olmak anlamına geliyor galiba zira bu kişilikler her yaptıkları ile bir fark yaratmak en azından dikkat çekmek amacında. Sanatçılar yaş aldıkça çocuk yapma dürtüsü biraz daha kabarıyor, çocuk yapmak herkese verilen bir hak olduğundan sanatçılar bu imkânı da kendi avantajlarına kullanıp yeni doğan veletlerine garip isimlere takarak farklılık yaratmaya çalışıyor. İşte bu isimlerden bazıları:
Apple (Babası: Chris Martin - Coldplay)
Blue Angel (Babası: The Edge - U2)
Dandelion (Babası: Keith Richards)
Dweezil (Babası: Frank Zappa)
Fifi Trixibelle (Babası: Bob Geldolf)
Heavenly Hiraani Tiger Lily (Babası: Michael Hutchence)
Jermajesty (Babası: Jermaine Jackson)
Moon Unit (Babası: Frank Zappa)
Peaches (Babası: Bob Geldolf)
Prince Michael (Babası: Michael Jackson)
Ross (Annesi: Diana Ross)
Zowie (Babası: David Bowie)
Aman O Uçağa Binme…
Wright Kardeşlerin hesap vermesi gereken çok şey var aslında. İlk başta Phil Collins’in Live Aid konserleri sırasında iki defa ayrı kıtada izleme imkânı yarattıklarından ve bizleri bu işkenceye maruz bıraktıklarından dolayı. Diğer daha önemli neden ise üretimlerinin aşağıdaki pek çok sanatçının mezarı olduğundan.
Glenn Miller / Buddy Holly / The Big Bopper / Ritchie Valens / Patsy Cline / Jim Reeves / Otis Redding / Jim Croce / Ronnie Van Zant ve Steve Gaines (Lynyrd Skynyrd) / Ricky Helson / John Denver / Aaliyah
Uçak kazasından kurtulanların listesi ise doğal olarak çok daha kısa. Uçmak Tanrısı hiç şüphesiz en cömert, kendi uçağı ile yere çakılan Gary Numan’a davrandı. Bir diğer şanslı kişi ise son anda uçak koltuğunu Buddy Holly’ye veren Waylon Jennings.
Sadece Müzik Mi?
Her sanatçı değil ama pek çoğu müzik yapmanın yanı sıra farklı sanat kolları ile de uğraşmakta. Bu sanat kullarının başında ressamlık, fotoğrafçılık ve yazarlık geliyor. Aklımıza gelen bu örnek sanatçılardan birkaçı şöyle:
Ressamlar: David Bowie / Ronnie Wood / Paul McCartney / Holly Johnson / Ian Dury / Paul Simonon (The Clash) / Porl Thompson (The Cure) / Joni Mitchell
Fotoğrafçılar: Bryan Adams / Michael Stripe
Yazar: Nick Cave / Madonna
ve diğerleri…
En Uzun Ve En Kısa
Güzelim plak zamanında bir albümün A yüzü yaklaşık 25 dakika uzunluğunda olurdu. Eğer sanatçının söyleyeceği daha çok şey varsa plaklar çift yüzlü olabilirdi, hatta üç plaktan oluşan albümler bile vardı. Burada aklıma hemen Lou Reed’in Metal Machine Music adlı çalışması geliyor, her ne kadar bu albüm çift taraflı olmuş olsa bile asla bitmeyecek izlenimi veren ıkıntısal özellikler içeren bir albümdü.
CD devrimi gerçekleşince, süreler daha bir abartıldı. Bunların en bariz örnekler 172 dakika 35 saniye uzunluğunda olan Magnetic Fields’in 69 Love Songs ve 180 dakika uzunluğunda olan Prince’in Emancipation adlı çalışmaları ilk akla gelenler. Bunların haricinde Merzbow’un 50 CD’den oluşan Merzbox adlı çalışması var ki bir toplama üretim olmasına rağmen ıkınmaların en ciddi örneklerinden biri. Bunu orijinal olarak 24 adet 60 dakikalık kasetten oluşan (daha sonra aynı uzunlukta Mute tarafından CD’ye basılan) Throbbing Gristle’ın 24 Hours adlı çalışması takip etmekte.
Ancak dünyada hiçbir eser John Cage’in 639 yıl uzunluğunda olan Slow As Possible eserinin rekorunu kıramaz. Söz konusu beste 1987 yılında org için bestelendi. Bu beste 2001 yılında Almanya’nın Halberstadt kasabasında yer alan St. Burchardi kilisesinde icra edilmeye başlandı. Tahmini bitiş tarihi 2640.
12 inçlik plaklar döneminde en kısa iki üretim altmışların Dave Clark Five adlı ekibinden geldi, bu üne sahip olan çalışmalarının adı ise Try Too Hard idi. Diğer çalışma ise Electric Prunes adlı ekibe ait, çalışmalarının adı ise Mass In F Minor. Her iki çalışmada 20 dakikanın altında kalan üretimlerde, yani bir Orb 45’liğinin yarısı kadar.