GEZİ'DEYİM / SÜT

GEZİ’DEYİM

bedenim yalansızdır
ve ellerim kansız
                   insanım ben
                                   bende
haklılığın inadı vardır
 
direnişimiz eşyaya karşıdır
                                    bir hizaya
karşı insanım ben
                      simsiyah maaşganlığa
                        
gezi parkının içindeyim
gökyüzü yapraklarının
                   ve ağaç bulutlarının altında
bugünlerde sıkı şiiri yaşıyorum
                   gaddarlığın tam karşısında
 
insanım ben!
 
değişik yıllar diktim sokağımdaki bahçeye
ağaçlarla ve çocuklarla birlikte büyüdüler
         sonra toprak döndü ırmaklar yürüdü
ellerimin yalansız çizgilerinde

Zafer Yalçınpınar

 

SÜT

Apo Can, Ethem ve Mehmet için…

Anne, biz henüz ölmedik, saklanıyoruz.

Gündüzden korkuyorlar anne, hiç bilmediğimiz karanlıklara saklanıyorlar.

Anne, gece süt kokuyor, yalın ayak toprağa basıyoruz, kızma.

Bir arkadaşa gözyaşlarımızdan genel grev yaptık bugün,

Gülümseyen cesedini ayırdık bir ağaçtan.

Görsen nasıl da sıkı sarılmış, ar bellemiş, dal vermiş…

Anne, esmer bir yağmur yağdı bu sabah,

Muşambalar altında demledik bize gönderdiğin son çay çimdiğini;

Bardağın arkası barikat. Göz yuvamda bir kızın eli var,

Okşuyor yalnızlığını haklılığın anne, genzim zehir gibi bal kokuyor.

Vakit kan gibi, üzerimizde kuruyor telaşsız…

Mosmor öpücükleri var inadın etimizde anne, kıskanma,

Arkadaşlar bana iyi bakıyor, utanıyorum, tek gözle ağlanmıyor…

Anne, bizi burada bulamazlar, görüp de çıkartamazlar,

Devrim bir ağaçla başladı, saklambaçla zafere ulaşacaktır,

Merakta kalmayın; onurumuz hepimizi saklamaya yeter.

Anne, yağmurdan sonra parka gelebilirsen eğer yarın,

Toprağa süt dök azıcık, yalanan kedilerin peşi sıra göğe kaldır başını,

Hepinizi alnınızdan öpüyor olacağız ve unutmadan sen de benim için,

Dudakların kan olana dek öp özgürlüğü göz bebeklerinden de, aman dilenme n’olur…

Ozan Durmaz