​Gizemin ardındaki Gerçek: Bill Callahan

İşlerini takip ettiğimiz sanatçıların ne kadar tanımak isteriz? Eski bir sorudur bu. Bizleri ilgilendirmez mi? Yoksa toplumsal bir figür haline gelip artık o geyik lafla halka mal oldukları için etlerinden bir parça koparma hakkına sahip miyiz? Kimseyle yüz göz olmayan, röportaj vermeyen, tweet atmayan cool adamların gönüllerde yeri başkadır tabii... Yıllarca Smog adıyla müzik yapan Bill Callahan, 2006’da, kırkında, perdeyi kaldırıp da kendi adına döndüğünden beri daha görünür ve müziği da daha olgun.
 
Aslında sevmesek de biraz magazine girersek, Bill Callahan adıyla çıkardığı ilk albüm olan Woke on a Whaleheart çok da güven vermiyordu. Kendisi gibi indie toplumlarda bayağı lafı geçen ve haklı bir ünü olan Joanna Newsom ile birlikteliği sırasında yazdığı albüm, bu adama mutluluk yakışmıyor diye bağırıyordu. Bir dönem Cat Power olarak tandığımz Chan Marshall ile de birlikteliği olan şarkıcı / şarkıyazarı, günümüzde Amerika’nın en etkili müzikal başkenti Austin’de, afedersiniz dağ başında yaşamakta. Ayrıca babası bir casus olan Callahan, onun bunun özelliği oldukça geç yaşlarda öğrenmiş. Film kafası ha?

 
Dream River, bu yeni kariyerinin 5. albümü. Smog kariyerinin son demlerinde yayınladığı A River ain’t too Much to Love ile kendini gösteren yeni tarzı, ki bunu daha minimal, daha akustik ve daha doğal olarak tanımlayabiliriz, bu albümde de sapasağlam kendini gösteriyor. “Beer thank you,” diyen” The Sing” tipik Callahan girişi yaparken albüme yansıyan Afrika havasıyla “Javelin Unlanding” albümün hit’lerinden biri olma yolunda. Bir önceki albüm, ki Callahan’ın başyapıtı demekte beis görmeyeceğim, Apocalypse’in açılışını yapan “Drover”ın ritimleriyle sinyallerini verdiği groove’lar, özellikle albümün ağır toplarından “Ride My Arrow”da harika işliyor. Perküsyon ve ‘70’lerin saykodeliyasına çakılan selamlar ise albüm sürdükçe aşkınızı kabatıyor Callahan’ın müziğine. Elektro gitarların hep fırtınalı bir ilişkisi olmuştu Bill’le. Arada belirdiklerinde yaklaşan ama hiç gerçekleşmeyen bir fırtına hissiyatını yediriyorlar müziğe. Astral Weeks (*) öyle bir albüm ki, atmosferine biraz yaklaşan albümler günümüzde dinlemede ön sıralar koymanız gereken işler oluyor. Apocalypse kesinlikle öyleydi, Dream River aynı formu sürdürmeyi devam ediyor.
 
Bill Callahan günümüz en büyük şarkıyazarlarından biri. Son 2 albüm Apocalypse ve şimdiki Dream River kanımca onun kariyrinin en iyi işleri. Bu arada unutmadan 2011’deki Apocalypse turnesini konu alan Hanly Banks’in kotardığı Apocalypse: A Tour Documentary de iyi bir araştırmayla bulunup izlenebilir. Ama tabii çok da iyi eleştiriler almadığını da eklemeden geçmeyelim. Callahan’ın formu zirvede, şimdi tam zamanı...
 
(*) Van Morrison’ın 1968 tarihli efsane albümü.


  khgv@hotmail.com