Brassed Off


Arkamda gördüğünüz bando benim dışımdaki herkese ödülün ne demek olduğunu anlatabilir. Ama yanılırlar! Asıl olan şu ki: önemi olduğunu düşündüm; müziğin önemi olduğunu. Peki, yıkıp geçti mi? Kimin ne düşündüğünü önemsemiyorum. Bu ödülü kazanmamız çoğu insanın umurunda olmayacaktır. Ama geri çevirmemiz -ki birazdan öyle yapacağız- bizi haber yapacak, öyle değil mi?
 
Bilmem anlatabildim mi? Bunu yapmamız...Kendi kendime mi konuşuyorum yoksa? Bu aşağılık hükümet, son on yılda bir endüstriyi sistemli bir şekilde yok etti. Bizim endüstrimizi. Sadece endüstrimizi değil; halkımızı, evlerimizi, yaşamlarımızı...Kalkınmacılık uğruna, birkaç kan emici için. Bildiğinizi düşündüğüm bir şey daha söyleyeceğim size. İki hafta önce bu bandonun ocağı kapatıldı, bin kişi daha da işinden oldu. Kaybettikleri bundan ibaret değil. Pek çoğu kazanmaya olan umudunu yitirdi. Mücadele etme iradesini yitirenler oldu. Ama bu yaşam hakkınıza, nefes alabilmenize gelip dayandığınd... Aslında foklardan ya da balinalardan bahsediyor olsaydım, hepiniz o uğursuz kollarınızı açardınız. Ama öyle değiller, değil mi? Hayır, değiller. Onlar sıradan, sokaktaki ya da evindeki dürüst, makul insanlar. Birinde bile gram umut kalmamış olan...Evet, güzel bir şeyler tıngırdatabilirler ama ne halta yarar ki bu? Şimdi bu çocuklarla mahalleye geri dönüyoruz. Teşekkür ederim.

(İngiltere’de 1984-85 madenci grevinin 10 yıl sonrasında umutsuzca hayata tutunmaya çalışan madenci orkestrası ve onların şeflerinin mücadelesini anlatan Brassed Off filminden)